Ballada mleczna

Bezpośrednią inspiracją do tego wiersza były moje własne rysunki z dzieciństwa! Do jego napisania zachęcił mnie L. - miała być bajka, wyszło trochę inaczej. Ale najpierw rysunek:

Ballada mleczna

KRULEWICZ jest z czasów mleka

jajek na miękko, bawarek.

Śmieje się szczerze, naiwnie

I bez żadnego ale.

Ma liczko różowe i gładkie,

Bo ŚNIEŻKA przez zet lustrzane

Nie wie, że kiedyś zapragnie

Zarostu poczuć łechtanie.

To, że bez dłoni KRULEWICZ

Umyka uwadze ŚNIEŻKI.

Kiedyś on zechce palcami

W jej plecach pieścić dołeczki.

Jest wreszcie i MACOHA.

Gdy cały świat jest uśpiony

Uważnie zerka w zwierciadło

To z prawej, to z lewej strony.

I to MACOHA wie dobrze:

Gdy ona swe rzuci spojrzenie

KRULEWICZ w różowe paseczki

MACOHĘ obejmie ramieniem.